Je hebt van die wedstrijden waar je vroeger vaak naar uitkeek. Die stonden rood omcirkeld in je agenda. Al zijn wij allemaal wat ouder geworden, dit was zeker zo’n wedstrijd. Het was tevens de Voeten derby, iets wat de wedstrijd dus nog meer lading gaf. Bij ons keeper Dylan en bij Duno linksback Robin die het feestje, vanwege een blessure, eigenlijk aan zich voorbij had moeten laten gaan maar op wilskracht aan de aftrap verscheen. Na afloop gaf Dyl aan “ik ben liever knap en verlies de wedstrijd dan lelijk en lelijk een wedstrijd winnen”
De wedstrijd zelf begon iets voor twee uur. Duno duidelijk met intenties om aan te vallen en de wedstrijd te maken. De voorhoede duidelijk hun sterkste linie met aan de zijkanten een speler die waarschijnlijk op de markt werkt want die bleef schreeuwen/coachen en aan de andere kant de beste speler, Chico, die ondanks zijn goede spel ook het theater in kan of mee kan doen met dancing on ice want hij zocht het gras wel vaak “gewillig” op.
Het was dus een wedstrijd waar wij het weer van onze werklust moesten hebben en ook duidelijk de wedstrijd in moesten groeien. We kregen een goede kopkans uit een corner maar, Nawien Yamal kopte geheel vrijstaand over. Niet veel later verscheen Joey 1 op 1 en kon hij via een lob de 0-1 maken maar de bal belande simpel in de handen van de keeper.
Daar bleef trouwens ons gevaar bij deze helft. Het was duidelijk dat we hard werkten maar we waren heel slordig in balbezit en ballen naar de voorhoede werden diep gegeven als ze in de voeten moesten of andersom.
Duno voetbalde wat makkelijker, er zat ook wat meer beweging in al bleven echte kansen uit. Net zoals tegen Hvc kreeg het middenveld teveel ruimte. Ook was het een ploeg wat rond onze 16 meter gebied graag het gras opzocht in de hoop een vrije trap of meer te verdienen. De scheids ging hier gelukkig niet altijd in mee.
De kansen die er voor hun kwamen leverde niks op of waren er makkelijke prooi voor Dyl.
De eerste helft kroop dus voorbij en de onvrede binnen ons was tijdens deze helft al duidelijk hoorbaar en het was duidelijk dat er in de rust harde woorden gingen vallen.
Zoals we nu wel weten kijken we uit naar de tactische meesterbesprekingen van Peet en Mel. Peter begon met “jongens ff zitten en luisteren” dat was ook gelijk zijn inbreng want Melchior nam het over en liet zijn tactische meesterbrein de vrije loop. We moesten ons minder snel van de positie laten lokken en de communicatie moest, vooral op het middenveld, beter. Met tekeningen liet hij zien wat er moest gebeuren. Zo had hij een tekening van een huis, met een boom en beestje maar was dat de tekening die hij van zijn neefje had gekregen ;). De boodschap kwam over en zeker toen hij zijn handen ging gebruiken wisten we dat het anders moest. Met klets gebaren (die we liever in de avond horen) zette hij het team op scherp. Met 2 wissels in de voorhoede moesten we ten strijde trekken.
Helaas kwamen de goede bedoelingen later op gang want zo’n 5 minuten in de tweede helft kwamen we 1-0 achter. Met een ingooi van Duno werd de bal niet goed weggewerkt en belande bij hun linksbuiten, wij zaten niet kort genoeg en hard schoot hij de 1-0 in de korte hoek.
We moesten dus in de achtervolging en duidelijk was dat er een knop omging. We gingen meer in de aanval en waren wat meer op hun helft te vinden. Bij Duno ging er duidelijk ook een knop om. Het tijdrekken begon en de krampaanvallen volgden als warme broodjes. Het zal waarschijnlijk met de lading van deze wedstrijd te maken hebben maar onze goedkeuring had dit duidelijk niet. We hoeven dus geen uitleg te geven maar het groen zwarte Barcelona veranderde, net als in de thuiswedstrijd, weer in het vervelende Getafe zonder dat het een vervelende wedstrijd werd. En eerlijk is eerlijk. Het is hun goedrecht.
We kregen deze helft wel weer goede mogelijkheden. Afstandsschoten leverde niks op hoewel een gevaarlijk schot van Gino geblokt werd. De grote kans van ons kwam uit een ingooi waarbij Nawien goed wegdraaide en Gino een niet te missen kans gaf. Helaas voor ons allemaal werd de bal niet goed geraakt en rolde aan de verkeerde kant van de paal naast.
Duno trok wat meer terug en wij waren op onze hoede voor de counter, wij dus wat meer op hun helft maar echte uitgespeelde kansen kwamen er niet. Het spel vond dus wat meer op het middenveld plaats. De tijd kroop in Duno’s voordeel voorbij en die ene grote kans (misschien wel de grootste) kwam wel. Eén vrije trap werd door Gino goed breed gekopt op Sjoerd die de bal voor het inschieten had. Helaas stuiterde deze net iets te hoog waardoor Sjoerd de bal niet echt kon drukken en ging de bal over. Het zat dus ook qua geluk zeker niet mee.
De opluchting bij Duno bij het laatste fluitsignaal was groot en wij dropen af.
Het was een wedstrijd waarin je vaak zegt “diegene die als eerst scoort wint hem” dat was nu ook het geval en kunnen wij niets anders doen dan Duno feliciteren met de punten en hopen dat we komend seizoen weer met elkaar in de competitie komen want het waren wel twee potjes waarvoor we ons bed uitkomen. De stilte bij ons na afloop sprak boekdelen maar dit werd snel omgezet in een muziekje, biertje/bacootje of Sambuca en dit alles om de verjaardag van onze captain (kn)Alvin te vieren (gefeliciteerd pik)
We hebben nu één schamel puntje uit de laatste 3 wedstrijden. De druk op succes duo Peet en Mella neemt toe dus laten we ervoor zorgen dat we komende weken zorgen voor een goede opkomst op de training en beginnen met aanstaande zaterdag laten zien dat we voetballen niet verleerd zijn.
We spelen dan 12.30 uur uit bij Celeritas.
Tot dan!
