Soms zijn er van die dagen dan wil je geen verslag schrijven. Niet omdat je lekker naar buiten wilt te genieten van de zon maar omdat je weet dat je van een slechte wedstrijd geen goed verslag verslag kan schrijven. Vandaag is dus zo’n dag.
Na veel weken vrij, Celeritas stelde uit en Erasmus keurde een (kunst) gras veld af omdat iemand waarschijnlijk op het veld had geniest (ze hadden dus te weinig man maar dat netjes melden zat er niet in)
Vandaag dus tegen Ras. Beide teams zijn uitgespeeld al stond er genoeg op het spel. De thuiswedstrijd wonnen we dik maar daar ging het toen niet over. Laten we zeggen dat we die wedstrijd geen vrienden zijn geworden waardoor er een bepaalde lading op deze wedstrijd stond. Tel daarbij op dat we pas om 16.30 uur speelde en op onze club een mooie derde helft stond gepland waardoor spelers en bestuursleden niet de moeite namen deze beladen pot te bekijken of ons te supporten.
Ras is een team vol met Polen. We spraken dus van een interland en om het echt een interland te lijken was er ook een internationale scheids. Deze kwam toevallig ook uit…… Polen. Gedurende deze wedstrijd was dat zeker wel merkbaar al verloren we zeker niet door de beste man.
We verloren deze pot door de 1e 15 minuten misschien wel vier 100% kansen onbenut te laten. We kregen veel tijd maar het spel was veel te gehaast. Met de eerste beste lange bal stond Ras 1 op 1 en was het een koud kunstje de 1-0 binnen te schieten. Het was ook een periode dat we meer met elkaar bezig waren dan met het voetbal. Wat we ook probeerden. Het lukte vandaag niet. Ras is, met alles respect, geen bijzonder team maar. Met meer geluk dan wijsheid hielden zij de bal in de ploeg. Met lange bal nummer 2 stond ineens de 2-0 op het scorebord. Dyl pakte in eerste instantie nog maar helaas ging de bal, ondanks een uiterste poging van Clintje (chieffie).
Het was een periode dat we wel wat mogelijkheden kregen maar de trekker werd niet overgehaald en wat opviel is de grote ruimte tussen het middenveld en aanval en de aansluiting die ontbrak.
Terug naar de tekentafel en in de rust elkaar in de ogen aankijken, krachten bundelen en knallen. De magische speeches van Peet en Mella toverde de tissues weer tevoorschijn en we moesten er voor gaan.
We gingen meer vastzetten. Dat ging immers het eerste kwartier ook goed en ook nu kwamen we weer tot kansen. Ras verdedigde met hebben en houden en wonderbaarlijk scoorde wij niet. Met een corner tegen maakte Dyl een zeldzaam foutje en Ras reageerde attent en zo stond de 3-0 op het scorebord. Over Dyl kunnen we niks anders dan positief zijn. De keep die menig bal uit zijn doel geranseld heeft kan weleens een foutje maken.
Het rare was. Ik denk dat nog steeds het gevoel er was minimaal een punt aan de wedstrijd over te houden. Alleen nu kwamen Poolse krachten los. Met een duw in de rug kreeg Tom een bal op zijn hand. Een speler van Ras riep over 40 meter dat dit wel een kaart was en de scheids ging hier gretig in mee. Er kwam een periode dat beslissingen allemaal in ons nadeel vielen want Ras mocht ballen wegschieten, uitgebreid de tijd nemen om een achterbal te nemen maar dit werd niet bestraft. In deze periode liep het bij ons ook niet. Waren we (weer) met elkaar bezig en nam de werklust af. Dat de 4-0 volgde was meer voor de statistieken. Het enige positieve was de rentree van Danny, Vanes kon hier niet bij zijn want ze was op Loosduinen achtergebleven 😉
De laatste 20 minuten hadden net zo goed niet gespeeld kunnen worden. We waren niet bij machte iets te creëeren en ergernissen namen alleen maar toe. Na lang verzoeken of de scheids niet beter af kon fluiten besloot hij dat na precies 90 minuten te doen. Zo vierde Ras feest, verbouwde de kleedkamer en bouwde hem zelf weer op 😉 en gingen wij teleurgesteld naar huis. Peet zijn woorden voor de wedstrijd kwamen uit. Met Vitesse Delft als voorbeeld zei hij dat we na het verlies daar met 6-1 de kater heel goed thuis hadden weggespeeld door 3-0 te winnen maar vandaag Ras niet hetzelfde mocht doen. Helaas was dat wel het geval en hebben we elkaar vandaag laten vallen. Als laatste willen we zeggen dat wat er ook gebeurd, hoe boos we ook zijn, spreek dit in de kleedkamer uit en niet op het veld. Het zorgt alleen maar voor meer irritatie. Knuffelen doen we thuis.
We kunnen onze rug volgende week al rechten. Want waar iedereen geniet van de meivakantie speelt team Sambuca gewoon door. We treden om 12 uur thuis aan tegen Forum Sport een team wat we gezien de ranglijst kunnen hebben maar dat dachten we ook van Schipluiden en Ras.
Heb je dus niks te doen, kom vooral langs!
Tot dan
