Vandaag dan de kraker in de reserve 3e klasse. Een wedstrijd die bij de bekendmaking van het speelschema dik gedrukt in de agenda’s stond. Dit omdat er over en weer wat bekende spelen, we bijna allemaal wel op een prima niveau hebben gespeeld maar vooral. Het was een familie vete tussen de gebroeders Voeten. Dylan tussen palen bij team Sambuca en zijn broertje Robin op de linksback positie bij Duno. Wie de knapste van de twee is zullen we uit respect voor Dylan niet zeggen.
Zoals wij weten hebben we wat geblesseerden, vakantiegangers en ook een zieke teamvader Fernando (beterschap pik) ook de tegenstander miste wat spelers die waarschijnlijk prestatieverlof hadden.
Ondanks onze matige start stond er dus genoeg op het spel en beide team waren van plan er een leuke pot van te maken. Duno daarentegen draait al jaren bovenin mee en zij kregen vorige week de bijnaam
Real Duno op basis van deze knappe prestatie. Gedurende de wedstrijd zal deze bijnaam veranderen maar dat lezen jullie vanzelf 
De wedstrijd zelf was nog geen 30 seconden uit of het stond al 1-0. De aftrap werd genomen kwam via een paar passen bij onze rooie Keniaan terecht. Die dacht waarschijnlijk “laat ik hem maar wegtrappen want dan is iedereen er beter mee af” ware het niet dat deze bal perfect voor Dylano viel. In zijn aanname speelde hij broertje Voeten voorbij, legde goed breed op Gino en de 1-0 was een feit! Als het zo door zou blijven gaan zal de uitslag 45-45 of 90-0 worden. Wij begonnen dus scherp en Duno moest dus in de achtervolging. Dat ze dit kunnen hebben ze al vaak genoeg laten zien dus voor hun was er geen man over boord. Met veel beweging voorin probeerden zij voor ruimte te zorgen. Wij moesten ons niet te ver van de goal laten lokken en alles goed aansturen. Zo ontstond er dus best een leuke wedstrijd op de voor ons begrippen prima niveau. Wij speelden het balletje ook prima rond en loerden vooral op wat fouten van de tegenstander. Helaas maakten wij die fout zelf. Na onterecht gegeven corner ontstond er eerst nog een knuffel gevecht. Toen de corner was genomen was iedereen vooral gefocust om de bal niet te raken. Iets wat lukte want de bal rolde tergend langzaam bij de 2e paal binnen. 1-1 dus. Het is voor ons zonde om zo een goal weg te geven en voor Duno natuurlijk lekker om via deze manier terug in de wedstrijd te komen.
Met een gelijke stand gingen beide teams dus weer verder met hun potje voetbal. De wedstrijd werd op het scherpst van de snede gespeeld. Soms iets over het randje maar dat zal ook wel met een stukje spanning te maken hebben.
Helaas voor ons viel binnen 10 minuten na de 1-1 ook de 1-2. Een verovering en splijtende pass door het midden gaf de behendige spits (Chico, zonder matje) de mogelijkheid in twee instanties de 1-2 binnen te werken. We zaten er even doorheen en moesten de rug weer rechten. Iets wat we wel deden maar ondanks wat mogelijkheden kregen wij geen grote kansen. We gingen dus rusten met een 1-2 achterstand.
In de rust een donderspeech van jewelste. Succes duo Peter en Mella lieten van zich horen. We moesten vooral bezig zijn met onszelf en kijken of we Duno op conditie pijn konden doen. Ze hebben namelijk wat spelers die hun strakke lichaam hebben ingeruild en nu met een reserve bal onder hun shirt spelen. Dat neemt echter niet weg dat ze voldoende kwaliteit hebben.
Met een verse wissel, Nawien Yamal voor Hisham begonnen we de tweede helft. Hoe snel het doelpunt in de eerste helft viel, zo viel deze bijna zo snel in de tweede helft. Nu in negatieve rol voor ons en Piet. Hij werkte een bal onvoldoende weg en de rechtsbuiten werkte hem, onbedoeld (dat kan niet anders) in de winkelhaak (1-3 dus)
Dit was voor ons het slechts denkbare scenario de tweede helft te beginnen.
Duno had hun marge te pakken en wij wisten wat ons te doen stond.
Nu zit het dit seizoen qua uitslagen en opkomst wat tegen. Toch zag je dat wij aardig kunnen werken voor elkaar. We pepten elkaar op, stroopten de mouwen op en gingen er voor. Laat dit voor ons nu de basis zijn dit seizoen wat dan komen de punten echt wel. Wij werden sterker en drongen Duno achteruit. Zij beperkten zich tot het counteren en dat werd gelijk hun grootste wapen. Helaas voor Duno viel hun wapen, Chico, uit met een liesblessure en zo ontstond er een knokwedstrijd (in de goede zin van het woord). Het was ook de slimmigheid van Duno door met alles net even wat meer tijd te nemen. Een balletje langer vasthouden, even en pijntje hier en daar, wat commentaar op de scheids en ga zo maar door. Zo veranderde de naam Real Duno in Getafe Duno to frustratie van team Sambuca.
Uit één van de spaarzame uitvallen en een miscommunicatie tussen tank sr en Danny van S werd het ook 1-4. De staf besloot in te grijpen en wissels door te voeren. Talent Tony kwam in de ploeg voor Lano. Tom en Nawien wat meer in de spits. Dat Tony er zin in had werd al snel duidelijk. Met zijn snel- en behendigheid werd hij een plaag voor de rechtsback en na een combinatie tussen hem en Tom gaf Tony goed voor en Nawien Yamal schoof de 2-4 binnen. Helaas voor ons viel deze treffer te laat. We hadden misschien nog recht op een penalty met Tom en Ali stifte een bal net over maar het zat wat dat betreft niet mee.
Zo waren voor ons de druiven zuur en ging Duno maar vooral broertje Voeten uiterst vrolijk van het veld.
We sluiten af met de woorden dat wij echt wel we prima team hebben die het iedereen lastig kan maken. Belangrijk is dat wij wel compleet zijn en zorgen dat de opkomst op trainingen en zaterdagen goed zijn. De derde klasse vraagt nu eenmaal iets meer van ons.
Zaterdag vervolgen wij ons beker avontuur. Daarin zijn we nog wel ongeslagen 😉
14.30 uur bij Honselersdijk.
Tot dan!
