Soms is het beter een verslagje te schrijven als de rookwolken zijn opgetrokken. Afgelopen woensdag was het eerste rondje van de Haaglanden Cup. Altijd leuk om een doordeweekse wedstrijd te spelen en dan zeker een bekerwedstrijd. Dat brengt altijd wat extra spanning met zich mee en als je dan ook tegen een gelijkwaardige tegenstander kan spelen dan kan dat best gaaf zijn.
Atletico Quick Steps dacht daar even anders over. De eerste tien minuten waren belachelijk. Het spelletje ’tien keer spelers raken’ wat zij speelden had niets met voetbal te maken. Achtereenvolgens moesten Tyrone, Kris, Koen en Tico het ontgelden waarbij Tico na de zoveelste aanslag op zijn benen het veld geblesseerd moest verlaten. Richard en ik waren al aan het overleggen om de wedstrijd te stoppen omdat de leider van deze tegenstander niets deed om zijn spelers tot normaal voetbalgedrag te bewegen toen Kris de 1 – 0 binnen schoot.
Vrij snel daarna scoorde Johanney uit een onmogelijk hoek de 2 – 0 binnen. Daarna werd er normaal gevoetbald maar toonde de tegenstander zich verbaal van de allerslechtste kant. Voetballend waren onze mannen de bovenliggende partij maar de tweede helft hadden we het lastig. Quick Steps maakte snel de 2 – 1 en geloofde in de gelijkmaker. Een spetter op de lat had een einde aan onze zorgen kunnen maken maar vlak voor tijd viel toch de 2 – 2.
Penalty’s dus. Daar was een hoofdrol weggelegd voor keepster Jasmijn. In de eerste reeks van vijf pakte ze twee pingels en schoot ze zelf de eerste binnen. Hoe stoer kan je zijn? De eerste penalty van de tweede reeks keek ze op de paal en toen was het de koele Dave om ons een ronde verder te schieten. De vreugde was groot maar toch was het jammer dan er een negatief gevoel overheerste over het gedrag van sommige spelers van de tegenstander.
A.s. woensdag spelen we de tweede ronde thuis tegen TAC’90 C1.